Patio 6

Crappy Days

2011-08-24T01:28:00.000-07:00

Things just turned out so bad that I had to endure shitty days all week. Even my weekend rolled around sad. Thank God it wrapped up quick. I told myself so many times, “if it’s a rough time, bump it.” Well, that’s life and I’ve just got to take it—that shit and all. We all have some anyway. I don’t curse too often, but I’m giving myself a pass this time. So, f&^# it!

Let me call this brain puking. It’s just that I can’t walk in a public restroom and write my rants on dirty tiled walls. That’s not my MO. Well if I do, I figure I should do it in style. What about doing it at the CCP? They take any shit anyway and call it shock art. How’s that for a little shocker, huh? I just can't do it at the nearest church. The priests might say, “That’s a literal dirty confession, my son! I pray the janitor will forgive you”. Amen to that.

Well, speaking of shit, I have a new routine at home—scooping dog’s poop and mopping dog’s pee. It’s a nice dirty work I’m starting to hate. But what can I do? We’re all born poop-scoopers and pee-moppers. Sad to say, 99 percent of human race toil with their bare hands while the other one percent is busy with the shitting business. Sometimes I think the world is really built on shit and 71 percent of the earth’s surface is covered with pee. Find a satellite image of the earth and you’ll know what I mean: an oblate spheroid of brown poop and blue pee LOL.

Btw, I paid some bills yesterday. I nearly fly off the handle when I checked the amount. I don’t quite get it. Power distributors are screwing us big-time and we just grunt and shrug it off? It’s pathetic. They call it systems loss—they screw their systems, we pay their loss. It’s a rip off, clear as daylight. The nerve! If this happens somewhere else in the world, there will be a riot.

For those with delicate sensibilities, sorry I wind up with this crap.

Anyway, I gotta go. Till the next poop..er post.

Kalbaryong dulot ni Falcon

2011-08-17T22:59:00.000-07:00

picture taken here

Hindi pinalad ang Pilipinas na magkaroon ng winter, spring, summer, or fall (oopss... kinanta mo no? hehe...) kaya kada taon, dalawa lang ang problema naming mga pinoy, ang matusta sa ilalim ng araw o ang mag-swimming sa baha. Sa dalawang yan mas gusto ko ang tag-ulan dahil sa malamig na panahon. Ito lang yung time na pwedeng-pwede ako manatili sa aming house na hindi napupwersang bumangon as early as 9:00 a.m. Kapag tag-init kasi, para ka na ding nagpunta sa sauna pag mag-stay ka sa bahay namin. Yung feeling na parang iniihaw ng buhay!

Nga lang may perwisyo ding dala ang tag-ulan lalo na if we're talking about storms. Dahil sa geographical location ng Pilipinas, favorite lang naman itong daanan ng mga bagyo. Hindi na kagulat-gulat ang makakita ng baha at putikang mga kalsada, lumilipad na bubong, inaanod na mga sasakyan, instant in-house swimming pool sa bahay, at basang sisiw na commuters.

Yung last description ang eksena ko noong bumisita si tropical storm Falcon. Ilang araw din siyang naghasik ng lagim at syempre isa ako sa kanyang walang kalaban-laban niyang biktima.

Dahil sa Makati na ko ngayon nagtatrabaho, isang major major challenge sa akin ang byahe pag-uwi kapag umuulan. So here's what happened. Huwebes okay naman ako, safe na safe at feel na feel ang mala-winter na lamig sa aming office. Pabonggahan ang outfit, may naka-coat, jacket, cardigans, boots, bonnet, scarf, gloves (yes! merong naka-gloves, taray!), in short nakahanap kami ng excuse na mag-feeling na may snow. Nagawa ko ang trabaho ng maluwat, nagpetiks mode ng konti, at parang emo na pasulyap-sulyap pa sa bintana na pinalabo na ng ulan. Hanggang sa dumating ang uwian.

Alas sais nag-log out na ko at nilisan ang PBcom tower para makauwi. I had two options, maglakad ng konti pakanan para maghintay ng PVP bus or maglakad ng marami pakaliwa hanggang sa makarating sa tapat ng Makati Stock Exchange (MSE) at dun maghintay ng PVP bus. Hindi ito paid advertisement okay, nagkataong PVP bus lang talaga ang may byaheng Ayala to Quaipo, ang bukod tanging bus na dumadaan sa lugar namin. So bakit kamo kailangan ko pang maglakad sa MSE? Well dun kasi ang kargahan ng pasahero, kapag dun ako pumila mas mataas ang tsansang makaupo ako. Hindi naman malayo ang inuuwian ko pero mahigit isang oras din ang byahe dala ng traffic. At ang tumayo sa masikip na bus ng ganung katagal ay nakakapagod, ang hirap kaya mag-balance kapag umaandar ang bus.

Kapag umuulan mas maraming nagmamadaling umuwi, I therefore concluded mahihirapan akong sumakay kaya nagtiis na lang akong maligo sa ulan habang binabaybay ang kahabaan ng Ayala papuntang MSE. Inabutan ko ang isang napakahabang pila sa tapat ng MSE, sa sobrang haba, two lines na siya. After 10 minutes may dumating na bus at masayang nakasakay ang mga nasa unahan ng pila. Naisip ko na sumakay na din kaya ako pero mangangahulugan yun na tatayo ako sa loob ng bus. But then again, para saan pang naglakad ako ng bongga at naligo sa ulan kung sa huli tatayo lang din pala ako sa bus, so I dismissed the thought in mind. Kung nagkaroon lang sana ako ng kaunting clue sa kalbaryo kakaharapin, hindi na sana ako nag-inarte pa't sumakay na ko sa bus na yun.

Hindi ko alam kung nabaha, na-trapik, tinamad magbyahe o sadyang kulang lang talaga sa bus ang PVP dahil isang oras o higit pa kaming naghintay sa pila. Animoy sardinas kaming nagsiksikan dahil sa sobrang dami naming naghihintay. Pakiramdam ko na-violate ang aking personal space especially nung ilang beses kong maamoy ang masangsang na hininga nung lalaki sa aking tabi.

Maya-maya may dumating na girl at nakita nya ang kanyang friend na nasa bandang unahan ng pila. Nagkagulatan pa sila at biglang nagchikahan. I had this feeling na balak lang sumingit ng bruha at tama nga ako! Hindi na siya umalis sa tabi ng kaibigan nya. Dahil mga 30 minutes na kong nasa pila nun muntik na kong mag-amok at sabunutan siya. Kapal ng fez!

45 minuto na ang nakakaraan wala pa din ang linsiyak na PVP bus. Super aware na ko sa pananakit ng aking brabalibintawan (braso, balikat, binti, katawan). Sama mo na balakang at mga paa. Hindi ko man lang magawang umupo sa sobrang sikip ng pila. Napapansin ko ding umaandar ang pila kahit wala pa namang dumarating na bus, tanda na di na nakatiis ang iba at naghanap na ng ibang paraan para makauwi. Naisip ko din yun, pwede akong mag-LRT, baba sa Tayuman at sakay ulit ng jeep papunta sa amin. Hmmm... bukod sa masalimuot na magastos pa. Kung mag-taxi na lang kaya ako? Kinakalkal ko ang aking bag at sinipat ang laman ng aking pitaka, meron pa kong 100 pesos, hmm... sa ganitong ulan malamang malala ang trapik, hindi to aabot. Ang ending nagtiis na lang din ako sa pila.

Sa sobrang tagal ko sa pila, medyo natutuyo na ang basang bahagi ng aking pantalon. Nangangati na din ako at kung di lang maeeskandalo ang madlang pipol malamang naghubad na ko right there and then. Pumiling na ko sa kanan, sa kaliwa, front, and back. Yumuko, nag-straight body, nangulit ng aking friends sa text, nakaramdam ng gutom, ng panlalamig, nag-unat ng butu-buto, nag-reminiscing, nakapagmuni-muni, pero wala pa din ang hinayupak na PVP bus.

After ten decades dumating na din ang pesteng yawang PVP bus. Akala ko tapos na ang aking pagdurusa. Wait, there's more! Nagsimula na namang bumuhos ang ulan, dagdag challenge sa pag-akyat sa bus. Challenge dahil bukod sa nabasa na ko, kinailangan ko pang makipagtulakan at ipilit ang aking frail body (frail talaga hehe...) na makasingit sa pintuan ng bus. Nabalewa ang pila dahil may mga HALIMAW lang naman na mala-kabuteng sumulpot out of nowhere at sumingit sa pila!

Pagkatapos akong tubuan ng ugat sa loob ng isang oras at kalahati sa pila uunahan lang ako ng mga #$^@*%#$! na yan! Gusto kong magwala, manakit, at mag-ala Jack the Ripper ng mga sandaling iyon. Nakaupo pa din ako, pero dun sa pinakadulo at sa pinakamasikip na pwesto. Kung galit ako mas lalo na ang dalawang babaeng senior citizen na kasabay ko sa pila. Parang machine gun na dire-diretso ang kanilang pagtatalak habang sumasakay. Mas dumoble ang kanilang galit nang wala na silang maabutang upuan.

I totally feel them! Sinong matinong tao naman kasi ang hindi magagalit after maghintay sa pila ng pagkatagal-tagal tapos sisingitan ka lang mga walang disiplina't tinamaan ng lintik na mga yan! Kung hindi naman kasi kami nasingitan, maayos sana kaming nakapili ng upuan.

Dahil sa ulan sobrang tagal pa ng byahe, I think mga dalawang oras yata yun. Pagud na pagod ako at halos mahimatay pagdating ko sa bahay. Hanggang ngayon naiinis pa din ako kapag naaalala ko ang pangyayaring yan. Nakakalungkot (o mas tamang sabihing nakakainis) lang isipin na ang mga pinoy talaga walang disiplina sa katawan. Hindi ko naman nilalahat, pero majority ganun na nga. Isang simpleng bagay na pagpila na hindi na mga langgam nga pina-practice eh hindi pa kayang gawin. Utang na loob lang, matuto tayong pumila at rumespeto sa kapwa pasahero. Hindi nyo kailangan ng college degree para lang malaman yan!

Bunga ng karanasang ito nagkaroon ako bigla ng wish: sana magkaroon ng isa pang bus liner na pa-Quaipo-Ayala para hindi nagbabalyahan sa pagsakay ang mga pasaherong tulad ko at di na kailangang maningit pa ng mga halimaw na yun.

----------

Author: Marge

Oh my! Mumu!

2011-08-15T21:50:00.000-07:00

Source

Ghost Month daw ngayon ayon sa lunar calendar ng mga Chinese. Ito ang version nila ng Halloween kung ikukumpara sa Amerika. Tuwing sasapit daw ang buwan na to gumagala ang mga espiritu (o multo) ng mga namatay na tao para dalawin ang kanilang mga mahal sa buhay. Kasabay nito madaming pamahiin at kung anu anong kasabihan ang umiikot sa buwan na ito. Nagdiriwang pa nga sila ng Ghost Festival bilang pag-alala sa mga yumao.

Naniniwala ka ba sa multo? O kaya naman, namulto ka na ba?

Hindi pa naman ako nagkaron ng paranormal experience (salamat naman) at hindi ko rin pinangarap magkaron ng ganitong karanasan. Medyo recently ko nga lang napanood ang Ju-on ng derecho at walang takip na unan sa mukha e. Ako na ang takot. Alam ko namang pelikula lang yun, pero affected talaga ako. Hahaha.

Kahit wala akong experience sa paranormal, napapaligiran naman ako ng mga tao na may sixth sense. Yung pinsan ko ang pinakamatindi sa lahat. Maliit pa lang yun nagtuturo na ng mga taong hindi naman namin nakikita. Kaya minsan ayoko kasama yun lalo na pag may dadaanang madilim kasi baka kung anong sabihin. Iwan ko sya mag-isa.

Hindi rin nakakatulong na may malaking haunted house sa tapat namin. Hindi naman sya yung lumang bahay, pero matagal nang walang nakatira...na tao. Sa sobrang mahal ng presyo e walang bumili kaya may iba nang nakiki-border dun. Merong sumisitsit sa dumadaang tao pag madaling araw, nagkakaladkad ng nabaling sanga sa gabi at kung anu ano pa. Pinakamatindi na siguro yung nakita namin (oo kasama ako) isang beses na kumukurap-kurap yung lampshade sa loob kahit wala namang nagbukas ng ilaw saka yung isang beses na may nagtanong na bumibili sa tindahan ng lola ko kung may nakatira dun dahil may nakasilip. French door kasi at nakataas yung kurtina kaya kita (ng konti) yung sala. Eeeek.

Kaya kahit pa sabihin nilang matakot na sa buhay kesa patay, nakakatakot pa din. O.O

Ikaw, nagkaron ka na din ba ng paranormal experience? Share, share!

----------

Author: Rhoda

My Weekend Fatherhood: A Postscript to Father’s Day

2011-07-07T00:38:00.000-07:00

Since we first started this blog, I haven't really posted anything of worth, except for an old poem I scrambled to find from my old personal files. Call it dilly-dallying, insolence, idleness, or whatever. Get a thesaurus and look for the word lethargic and voila you find me at various forms. That's how it was. For the past few weeks, my mind was in total clutter. I just can't write anything. I was stuck. My brain was like a washed up empty tin can swirling in a puddle. We've had a storm last week and for the absence of anything to blame, I charge this semi-brain cortex crisis to Typhoon Falcon. Maybe the cold weather just turned my brain into a frigid and inactive mass of grey cells or the furious rain caused an abnormal drought of ideas in the right side of my brain. I'm sure if mad scientists can make rats write, this theory can be proven and I'll be a good case study. Remember, you heard those from me first.

But seriously, the right words just don't really come in. The inspiration to write either knocks on you or just knocks you out. I understand that writing is my bowl of steamed rice, but sometimes it sucks. Don't get me wrong though. I love this craft like I love life, but in a buffet of creative thoughts, I think I'm just occasionally losing some appetite. I'm past that stage when young writers gullibly conceive writing as a stuff of dreams. At this point in my life, it's just a ticket to living. Writing is a free ride and I bet you my neighbor's lot and I swear on my old dog's grave, I wouldn't get off too soon.

Well, today I have this piece of an eclectic mess. Since I can't think of anything to write about, I'll just narrate my weekend home adventure and give you a postscript to Father's Day. Here's the tale:

Last Sunday I got up from bed at 9 am with a throbbing headache. Using my personal hangover scale, I gave myself 8 and swore I will never drink again. As far as my wife can remember, that was the fourth time I made the promise (my official count is 5). After I took shower and eat some leftover breakfast, I stayed away from bedroom as far as possible to avoid dosing off. So, I just wiled away my time backing up my computer files and cleaning my hard drive. It was a great day spoiled only by the news that my son's yaya would extend her day-off for life. She just packed her bag without the courtesy of informing us she's leaving. I suspect the reason was an episode in Maalaala Mo Kaya which I caught her watching last week with a teary eye. I don't know what the segment was about, but I saw some scenes of a mother taking pride in folding up her little food business just to be with her children. When I told this to my wife, she was fuming mad that she changed channel back to GMA 7. After we ate lunch, heavy rain started pouring and we cancelled a trip to the mall. Now it was my son's turn to be in a bad mood. Until now, I suspect he hates the PAGASA for predicting two low pressures areas in Metro Manila. At 1 o'clock, I decided to trade my siesta for the Azkals' game and immediately glued myself to the television. It turned out the game would start at 3:30 pm, so when it was beamed live, I'm already restless. Needless to say, I watched in awe as the Azkals routed the Sri Lanka's Brave Reds. That win nailed it—I became an instant football fan. I don't like ABS-CBN that much, but I think I have to give props to Channel 23 for A-grade programming. Late in the afternoon, I asked my son to do his assignments. One question in the textbook was this: "check the pictures that show the things that your father does." Since I want my son to be independent, I left him with his assignment, thinking that I would just check them later. The next morning, I took a leave from work because I have to take my son to the school. In the evening, my wife left a note for me to wash my son's P.E. uniform. While doing the laundry and cursing Charo Santos for taking yaya away from us, my son approached and asked me: "Dada, naglalaba ka pala?" I wondered at the question so I asked him why. He said: "Kasi sayang, di ko na-check sa assignment ko yung tatay na naglalaba." Boink!

What I like most about my life right now is being a father. When I ‘m home, I always have good laughs with my son. We can talk about anything and just roll in the floor laughing. I only stop if I see my wife wearing her now very familiar confused look in the face. I always wonder what it's about. She once told me: "I feel I'm taking care of two children in this house." Maybe that answers it.

Teaching good values to my son is a tough task and a tough test. He asks questions a lot and I always have trouble giving him the appropriate answers. Sometimes he wonders why two cops should shoot each other. He saw it in the news. When my wife heard it, he asked me to refrain from letting my son watch news. She has a point, but I'm wondering why she allows him to watch Tom and Jerry. Minus blood and gore, that cartoon flick is more violent than war films. I can't still get the idea why we think it's cute to see children laughing at a cat and mouse who try to kill each other in every imaginable way.

What I learned so far is that fathering is a little war. You have to know your "enemy." Mine is a 5-year old misfit little guerilla who seems always one step ahead of me. To cap this already too lengthy article (since obviously wala nang direksyon to), I leave you with this anecdote:

I always wake up on Saturdays either with my son tugging my blanket or with one of his toys poking my back. At one time, I woke up feeling an object protruding behind my left arm. "The damned toy again," I thought. With my eyes still half-closed, I picked it up and threw it hard on the floor. The next thing I know I was fixing parts of my cellphone. Bad luck!

----------

Author: Athan

Trip to SG

2011-06-14T19:25:00.000-07:00

Noong nakaraang June 4, pumunta ako ng Singapore kasama ang aking pamilya. Ito ang kauna-unahang pagkakataon naming magbakasyon sa ibang bansa. Hindi ko alam kung ano talaga ang dahilan kung bakit bigla nalang nilang naisipang subukan ang ganoong klaseng bakasyon, pero sobrang pasasalamat ko sa mga magulang ko na nangyari ito. Nakita ko iyon bilang pagkakataon namin na makapag-bonding ulit.

Dahil si tatay lang naman ang frequent flyer sa aming apat sa pamilya, kaming tatlo ng aking nanay at kapatid ay excited sa pagsakay sa eroplano sa kauna-unahang pagkakataon, at di hamak na mas excited na makarating sa Isla Singapura.

Day one

Halos hindi ko maiayos ang emosyon ko nung nag-take-off na ang eroplano. Pinalipas ko muna ang ilang saglit bago ko kinuha ang camera at magkuha-kuha ng litrato ng mga ulap. Sinadya nilang ilagay ako sa window seat para magawa ko iyon. Naluha pa nga ako habang pinagmamasdan ko ang mga mala-bulak na ulap. Oo, naging emosyonal ako sa sobrang tuwa.

Kung sa eroplano palang eh emosyonal na ako, paano pa kaya nung dumating na kami sa aming paroroonan? Hindi pa naman ako na-jet lag, pero surreal ang pakiramdam ko. Parang, nasa ibang bansa na ba talaga ako?! Nag-sink in lang iyan sa akin nang sumakay kami ng MRT papunta sa aming hotel, tapos sa aming unang stop: ang Orchard Road.

Kasama namin sa pagpasyal ang best friend ng nanay ko at ang pamilya niya dahil nagtatrabaho ang kanyang asawa dito (tourist guides ang dating nila). Pero okay lang dahil masaya naman sila kasama. Sa Orchard Road ang una naming stop dahil gutom na kami (hindi namin type yung pagkain sa eroplano, hindi pa nakakabusog ang serving at mahal pa). Pagkatapos eh todo gala na kami. Habang naglilibot kami dito medyo nabaliw lang naman ako sa sobrang dami ng tao. Una, sabado kasi, tapos may Great Singapore Sale pa pala mula May 27 hanggang July 24. Sa pagtingin-tingin at pag-ikot-ikot namin up to sawa, doon ko napansin at naisip, shopping ang bisyo ng mga tao dito.

Day two

Sa ikalawang araw naman namin, nasa itinerary namin ang Universal Studios Sentosa. Kaso hindi naman inakala na bubuhos ang ganitong kalakas na ulan. Kinuha ko ito sa Vivocity Mall na sinasabi nilang pinakamalaking mall sa Singapore. Kaya naggala-gala muna kami dito, pagkatapos naglunch na rin.

Sa The Chicken Rice Shop kami nag-tanghalian at ito ang aking inorder: Hainanese Chicken Curry Noodles. Gusto ko mag-noodles para makakain naman ng iba. Try something local ang nasa isip ko kumbaga. Kahit tumungga ako ng dalawang basong tubig sa sobrang anghang ng inorder ko eh worth it. Masarap naman, in fairness!

Dahil walang mangyayari sa amin kung papatilain namin ang ulan, nagpunta na rin kami ng Universal Studios Sentosa. Hindi man namin sobrang na-enjoy dahil umuulan, masaya pa rin naman.:D

Pagdating ng gabi, sinamahan kami ulit ng mabait na mag-anak para mag-dinner at inanyayahan kaming puntahan ang Merlion Park sa Marina Bay. Doon kasi matatagpuan ang sikat na Merlion statue, ang kilalang simbolo ng Singapore. Ang merlion ay isang nilalang na may ulo ng leon at kalahating katawan ng isda. Dahil isa itong landmark ng bansa, inasahan na naming maraming tao na nagpipicture- picture doon, lahat eh nag-aattempt makakuha ng shot ng merlion. Ako rin, nag-attempt. Marahil ito ang pinakagusto kong kuha ng merlion:

Oo, nakatalikod. Para maiba naman. Hahaha. Tsaka hindi ko alam, gustong gusto ko lang itong litrato na ito.

Day 3

Halos wala akong masyadong nakuhang litrato dahil hindi rin naman kami masyado nag-ikot (nag-last minute shopping nalang kami ng pasalubong, hehe) bukod sa litrato na ito. Isa itong eatery na kinuha ko sa Lucky Plaza, sa may Orchard Road din. Para siyang 168 na may mas malalaking stalls at hindi sobrang siksikan (at marami raw mga Pinoy doon na tumatambay kapag linggo--actually marami ring mga Pinoy sa Singapore, makikita't maririnig mo nalang sila).

Hapon ang flight namin pabalik ng Pinas. Hindi ko akalain na masusubaybayan ko ang paglubog ng araw sa himpapawid, kaya naging emosyonal ako ulit at hindi ko pinalampas ang pagkakataong kuhanan ng litrato ang kaulapan:

Nabanggit ko dati sa photo blog ko na makukuhanan ko rin ng litrato ang sunset sa tamang panahon. Feeling ko iyon na yung moment na iyon. Siguro dahil may romantic feel ang sunset (ngerks) pero isa talaga iyon sa mga nais kong kuhanan.

Para sa iba pang pictures mula sa aming Singapore trip, maaari ninyong tignan sa blog ko. :)

Singapore, napakaganda ng bansa ninyo. Nakakatuwa dahil nagagawa ninyong i-maintain ang kalikasan kahit na puro istraktura ang makikita mo sa paligid. Lalo akong humahanga ako sa inyong disiplina. Sino kayang hindi mahuhumaling na bumisita sa inyong bansa? Ako, babalik ako doon mag-isa. Kapag nakapag-ipon na ako ng bonggang bongga.

----------

Author: Patti

60 Walang takot na sagot sa mga katanungan ni Papa Tom

2011-06-10T02:23:00.000-07:00

Picture taken here

Anim kaming writers sa blog na ito yet mas iregular pa sa menstruation ang pagpo-post namin. Hahaha... sorry naman. Pero wag kayong mag-alala dahil pipilitin ko ulit ang fellow authors ko na magsulat sa susunod na linggo (I mean you Apo Athan hehehe...)

In fairness to me ang tagal ko ding inisip kung ano ang aking magiging susunod na bonggang post. Bunga ng aking matinding pananaliksik gamit ang stumbleupon.com, ayun, nakahanap din ako ng pwedeng gamitin.

Since this blog is anything under the sun naman eh wag na kayong kumontra. Eto, sinagutan ko yung 60 out of 80 questions ni Tom Slatin. Hindi ko feel sagutan yung ibang tanong kaya 60 lang ang nakalagay dito. Sa mga gustong magminigandang tulad ko at gusto ring sumagot ng mga katanungan ni Papa Tom (feeling close hehehe...), you make pindot here.

O bago tayo abutan ng uwian, eto na ang aking walang takot na mga sagot sa mga tanong ni Papa Tom!

1. Name something you lost or gave away that can never be replaced.
Marge: My _____ (go figure LOL).

2. What 5 websites do you visit often and why?
* Facebook - para makipaghuntahan sa aking close friends, medyo friends, at feeling friends, at syempre pa para maglaro ng kinaaadikan kong Cityville.
* Blogger - para magsulat sa aking blog, tignan ang stat, at magbasa ng blog ng iba.
* Tumblr - to amuse myself with interesting pics, vids, quotes, and notes.
* Stumbleupon - (na-discover ko to dahil kay Apo Athan) pampawala ng antok, para makakita ng iba't-ibang bagay na pasok sa aking list of interests sa masalimuot na mundo ng world wide web.
* Grooveshark - para mag-sound trip.

3. Name a totally useless possession and how you came to acquire it.
Stethoscope, binili ko yan nung nag-aral ako ng massage therapy. Ngayon, dagdag kalat na lang siya sa bahay.

4. What music album would be used for a movie about your life?
Scarlet's Walk by Tori Amos

5. List your bad habits and/or addictions and what you have tried to rid yourself of them
* I used to cuss a lot back in highschool. Pero isang araw naisipan kong tumigil and switched to gentler means of expressing myself.
* Binabasa ko din lagi ang labi ko gamit ang dila (yes, katulad nung habit ni Ariel Rivera) nung elementary ako. Pero one day, nagsawa ako so ayun. Tinigilan ko.
* Adik ako dati sa Mallworld, yung laro sa facebook. Tinantanan ko na nung malulong ako sa Cityville hehe...

6. If you could change one thing about yourself, what would it be and what would you do if later on you changed your mind?
I'd talk slowly and with more finesse. Sabi ng friends ko may pagka-siga daw kasi ako magsalita at malakas ang volume ng boses ko. So gusto ko siya baguhin para kunwari dalagang Pilipina (choz!).

7. What are your religious beliefs? Have they changed, or have they always stayed the same?
I'm catholic but not devout. Pero nung bata ako sagradong katoliko ako as in sumasama ako sa holy rosary group ng barangay namin araw-araw at nagba-bible study pa kami. Ngayon, I still believe in god pero di na ako ganun ka-active sa pag-perform ng religious rites. I believe my relationship with god couldn't be dictated by religion.

8. When was your last food craving and what did you crave?

Kanina lang, naicha or milktea. Pero pinigilan ko sarili kong bumili kasi tipid mode ako ngayon.

9. Who was your first crush and what them special?

Ang name nya ay Rex. He was my seatmate in second grade, he's brown-skinned with cute dimples on both cheeks. Actually hindi ko naman siya masyadong nakilala or naging ka-close so di ko alam kung anong espesyal sa kanya. Special siya kasi sa kanya ko unang nadiskubre ang paglalandi este ang feeling ng kinikilig hehe...

10. Name your most cherished childhood memory.

Nung sinama ako ng papa ko sa Luneta para umattend ng rally ni late president Corazon Aquino laban sa rehimeng Marcos. Binuhat pa ko ng papa ko at pinaupo sa balikat nya para makita ko ang stage. Pag-uwi namin nag-away lang naman sila ni Mama kasi ang mudrakels ko maka-Marcos.

11. Turn to an entry in your journal or diary from a year or more ago. What has changed and what has stayed the same since then?

Nabago: Dati naniniwala ako sa kasal, ngayon hindi na.

Hindi nabago: I still haven't paid off my credit card.

12. Name one thing you always wanted to do, but haven't. What has prevented you from doing it?

To move out and live on my own. Money constraints and the fact that i'm the bread winner of the family are the things that keep me from doing it.

13. Write about your first kiss. Was it everything you wished or hoped it would be?

It was a deep kiss, nabigla ako ng bongga kasi unexpected.

14. What was the worst mistake or decision you have ever made in life? What could you have done differently?

Nung naghintay ako ng limang taon bago nag-resign sa dati kong trabaho. I've wasted lots of time and probably missed out on lots of opportunities.

15. What song was stuck in your head recently, and what were you doing at the time that made you think of it?

Party in the USA ni Miley Cyrus. Patulog na ko nung mag-play yan ng paulit-ulit sa isip ko.

16. Describe 5 things you want to see or do before it’s too late.

Travel the world

Go scuba diving

Be in a relationship

Live on my own

Drive a car

17. Write about something you now know that you wish you knew earlier in life. How could this knowledge have helped you?

Na walang tamang oras sa mga taong walang oras hindi sila mauubusan ng rason kapag ayaw talaga nila. If I’d realized this soon enough, di na sana ako nagsayang effort at di na rin sana sumama ang loob ko.

18. Write about your greatest fear.

Dying. Takot ako kung ano mangyayari after mamatay: ako ba'y isisilang muli (reincarnation), magiging multong gala (earthbound), mapupunta sa langit or impyerno? O baka naman wala na, disappear lang talaga forever. Scary…

19. If you invented a device that could fix one problem you are facing right now, would you use it? What problem would you like to solve?

A money maker haha… para mabayaran lahat ng utang at mabili ko lahat ng gusto ko!

20. Write about the last time you spoke to your best friend. What did you talk about?

We spoke about our plan to drink at her place this Saturday.

21. What’s on your calendar for tomorrow?

I’ll be attending the first birthday party of my godson in the afternoon then I’ll be seeing two of my friends from college for a night of drinking. In short, papartey ako!

22. What is the most annoying sound you have ever heard?

Miley Cyrus’s voice. Kakarindi teh!

23. Describe your first job.

Okay na sana kaso hindi hehe... Some kind of description diba. Pwede na yan!

24. What is the one thing you cannot live without?

Money, pera, datung, moolah!

25. Quote the nicest thing anyone has ever said about you.

“The lord will bless you because you always take care of your family.” Naks hehe...

26. Are you afraid of the dark? Why or why not?

Kung dilim as in zero visibility, then yes.

27. Describe the longest amount of time you have ever been away from home.

Halos dalawang buwang palamunin mode sa balur ng bestfriend ko nung time na wala akong work.

28. Write about a recent adventure or travels.

I joined the company summer outing in Bulacan despite my initial reservations about it. I’ve somehow convinced myself that it would suck but surprise surprise… it didn’t. In fairness nag-enjoy ako magpalipat-lipat sa pitong swimming pools ng resort na pinuntahan namin.

29. Who did you idolize growing up?

Aiko Melendez. Oo yung artista, parang adik lang haha... Well I used to think I would become an actress too, hayaan nyo na bata pa ko nun eh.

30. Name a celebrity or famous person you wish would take you out on a date.

My ultimate crush, Chad Michael Murray.

31. Describe your daily routine when you get out of bed in the morning.

I do my bed, go to the shower, dress myself up, do my make-up, put on my shoes then go to work.

32. What was the longest amount of time you have spent waiting on line for something? What was it, and was it worth the wait?

When I tried to enroll in PUP. Bonggang-bonggang buong maghapong pagpila para sa wala dahil di naman ako dun natuloy mag-aral.

33. Name one thing you have always been good at doing.

Writing.

34. What is your favorite season, and why?

Syempre tag-ulan kasi masarap matulog. Pag tag-init kasi parang oven sa bahay, mapipilitan ka talagang bumangon ng maaga.

35. What was the title of the last book you read?

The Valley of Fear Sherlock Holmes by Arthur Conan Doyle.

36. List your biggest regrets.

* Masyadong maingat at takot magkamali nung bata pa ko.

* Believing for so long that I’m ugly just because the boys I was crushing on didn’t like me back.

* Taking up Journalism (mahal ko naman ang pagsusulat pero if I could do it over I'd go for law or medicine).

* Reaching this age na walang ipon sa bangko.

37. Have you ever seen a ghost?

Nope (…I think)

38. Describe your note-taking style and habits.

I like including the littlest of details.

39. Do you believe that we are all here for a reason? What might the reason be?

Oo at yun ay ang guluhin ang buhay ng isa't-isa (LOL).

40. Have you ever done something just to feel the danger, or to feel alive?

Oo naman.

41. What is your favorite cliché?

Boy and girl not liking each other at first then bam! They’re in love. Oo na, ako nang corny!

42. What are all your thoughts on god?

He’s real, he’s always there, and he listens.

43. How do rainy days make you feel?

Happy and sleepy.

44. What is the most amount of money you have had at one time?

P20, 000.00 (galing sa bonus at mga napamaskuhan)

45. Write a celebrity crush list.

Chad Michael Murray

Johnny Depp
Brad Pitt
Jensen Ackles

Jared Padalecki

Constantine Maroulis

Brandon Boyd

Jason Wade

Jim Caviezel

Rodrigo Santoro

At ginawan ko pa daw talaga ng wallpaper sa MS Paint. Walang pakelamanan! Hehehe...

Dami ba? Konti pa yan, mas marami kay Patti hehehe….

46. What is the most amazing thing you have ever seen, heard, or experienced?

Romblon. Everything in that place is beautiful; the people, the beaches, the mountains, and the food.

47. What effect does music have on you?

It gives me balance (may ganon).

48. What did you learn today? What did you learn yesterday?

Today: He who angers you conquers you (Elizabeth Kenny)

Yesterday: Ang mga pinoy, kahit na naninirahan sa bansang laging binabaha kapag umuulan ay hindi mahilig sa wellingtons. In fact, ginalugad namin ni Rhoda ang SM Makati at Glorietta at wala kaming nakitang cutesy rainy boots maliban sa pambata.

49. What 5 traits do people first notice when they meet you for the first time?

Tahimik, hindi namamansin, mataray... at wala na kong maisip. Okay na yan.

50. Have you ever carved your name or initials into a tree or stone?

Hindi pa.

51. Where is a great place to get breakfast?

Sa bakery o kaya dyan sa tabi-tabi kung san may nagbebenta ng champorado at lomi.

52. What is the best method of travel, and in what ways have you traveled?

Bus or car. I feel a lot safer on land than air or sea travel.

53. What were your best and worst subjects in school or college?

Best: Psychology, Investigative Journalism, Photo Journalism, English, Sociology

Worst: Math, Chemistry, Physics and just about anything na kailangan kong magbilang!

54. Ice cream: chocolate, vanilla, or strawberry?

Vanilla.

55. What historical events happened the year you were born?

In 1982, the first human artificial heart surgery was performed to a 61-year old American dentist, Dr. Barney Clark. (Oo nag-google po ako).

56. If you had only one wish, what would you wish for?

To win the effing lottery!

57. Name a time when you broke a rule or law. Did you get caught, or did you get away with it?

It happened some time in 2008 and nope I never got caught (LOL).

58. Have you ever gone skinny dipping?

No. Masubukan nga hehe....

59. Name something you would like to devote more time to seeing or doing.

Bumiyahe sa kung san-san o kaya naman karirin ang pag-aaral ko ng French.

60. What is the name of your favorite book, magazine, or publication?

Book: The Prince of Tides by Pat Conroy

Magazine: Cosmo Philippines

Ayun natapos din, pwede na ko umuwi woohoo!!!

Hanggang sa muli mga adiks!

----------

Author: Marge

After Sandro

2011-06-03T01:10:00.000-07:00

Pagkatapos manalasa ng bagyong Sandro at Songda, inaasahang may papasok ulit na bagyo sa Rhoda's Workarea of Responsibility (RhoWR). Tinatayang aabot ng milyun-milyon ang pinsala sa brain cell reserves ng ating mga kababayan. Matatandaang sa pagpasok ng buwan ay halos limang oras na tuloy tuloy ang pagbugso ng nakakalunod na impormasyon itong si Sandro sa loob ng mahigit isang linggo.

Hindi pa man nakakabangon sa pinsala mula sa nagdaang bagyo ay asahang may darating ng bagyong NBSS sa loob ng apatnapu't walong oras. Marapat na lubusin ang mga oras na nalalabi bago dumating ang bagyong ito dahil ayon sa weather bureau, maligalig ang bagyong ito at hindi ka mapapahinga sa dami ng bubuhos na trabaho. Mag-ingat lalo na at may posibilidad na hilahin ng bagyong NBSS ang bagyong Sandro pabalik ng work area.

Ang araw ay sisikat isang minuto pagkatapos ng takipsilim at lulubog naman sa ganap na ika-walo ng hapon.

Ito po si rhoda, nag-uulat para sa Patio6 Idletime News.

----------

Author: Rhoda

Ang Muling Pagkabuhay ni Canon

2011-05-25T21:54:00.000-07:00

Sabado - May 21, 2011, itinuring ko ang araw na ito bilang isang ordinaryong araw. Samakatuwid, hindi ako nagpagoyo kay Harold Camping na katapusan na ng mundo ang araw na ito hindi tulad ng mga panatiko niyang nakarating pa sa Pilipinas para lang ipamalita ang di magandang balita. At dahil wapake ako sa prediksyon ni Camping, natuloy pa rin ang mga balak ko para sa araw na ito.

At ito ang aking kuwento:

Noong ika-anim ng Mayo, aksidenteng nagtampisaw sa tubig ang aking kamera nung kasagsagan ng ulan sa lalawigan ng Quezon dahil inabutan ng tubig dagat sa pampang noong kami'y naglangoy. Sabi ng aking tropa na nag-aaral ng potograpiya, tanggalin ko daw ang mga baterya at memory card at huwag ko munang buksan sa takot na mag-short circuit sa loob. Noong ika-14 ng Mayo, dinala ko ang mahiwagang camera sa Canon Service Center na di ko binuksan ng ilang araw upang ipatingin sa kanilang mga technician. Ayon sa kahera, ieestima muna ng mga technician kung magkano ang babayaran ko dahil "water damage" ang naranasan ng aking camera. Makalipas ang tatlong araw, tumawag ang taga Canon at sinabi na base sa estima, 12,000 piso ang dapat kong bayaran sa pagpapa-repair. Dahil di ko ma-take ang presyong ibinigay, sinabi ko na i-pull out ko na lang ang aking camera. Sinong tangang magpapagawa pa ng camera na yan? Sa isip-isip ko, bibili na lang ako ng bago.

At dahil pagsubok lang yan na kailangang labanan.

Noong Araw ng Paghuhukom na itinakda ni Camping, kinuha ko ang aking camera sa Canon Service Center at nagbayad ng 250 pesos na consultation fee. Matapos nito, nagtungo ako sa Hidalgo St., sa Quiapo, ang kabisera ng potograpiya sa Pilipinas. Doon ko sinubukang ipagawa ang aking camera. Sa unang pagtapak sa lansangang iyon, sinubukan ko ang Moy's Camera Repair Shop na inirerekomenda ng mga photography enthusiasts sa Internet. Nabigo ako dahil di na daw sila tumatanggap ng repair kapag water damage ang dahilan ng pagkasira. Ngunit di pa rin ako sumuko. Sa ikalawang pagsubok, napadpad ako sa isa pang repair shop na nakalimutan ko ang pangalan. Nabigo na naman ako dahil di sila tumatanggap ng ganoong trabaho.

At dahil matigas ang aking ulo naghanap pa rin ako sa lansangang iyon ng repair shop. Dinala ako ng aking mga paa sa Bert's Camera Repair Shop. Ibinigay ko ang aking camera at sinabi ng technician na kaya niya itong i-repair. Sa kapalit na presyong 1,500 pesos, ipinaubaya ko ang aking camera sa kanyang mga palad at sinabi niya na balikan ko matapos ang isang oras. Kumain muna ko sa Mini Stop at nagmeryenda. Tumira na rin ng ice cream sa sobrang init ng panahon at nagdasal na mabuhay pa ang aking camera. Sa pagpatak ng ika-lima ng hapon, binalikan ko ang aking camera sa repair shop. Ayon sa technician, nabuhay na ang aking camera. Sinubukan kong kumuha ng mga larawan at ganun pa rin ang kalidad ng aking mga kuha. Nagbayad ako ng 1,500 sa kanilang bossing na kahero. Ibinili ko ng bagong mga baterya ang aking camera dahil kinalawang na ang dating baterya nito. Matapos nito, umuwi na ako sa bahay ng may ngiti sa aking mga labi sa muling pagkabuhay ng aking pinakamamahal na kamera.

Yehey.

----------

Author: Gerald

Storms Come in Raindrops for Paper Boats

2011-05-24T01:59:00.000-07:00

Some rapid drops of rain

Picture taken here

Cruelly sank the paper boat
Behind the scene of the drift
A short but crisp leather whip
Mightily lashed at a fragile skin
The rain just won’t stop

A thunder cracked above the teary sky:
A body was shaken, a little voice cried
The paper boat cringed beneath
The broken shards of bloody rum
The wind blew hard, the angry sky howled
The muffled cries, heaves, and sighs drowned out

As raindrops cut through again like blades
The wet shred of paper boat flowed down the canal’s end
The tore up page loosened up, the bold words stared:
“Coming Storm Suspends Classes”
From drainage afar, more paper boats sailed
The sky just continued to bleed

----------

Author: Athan

Rapture Fun Day

2011-05-24T01:36:00.000-07:00

Picture taken here

Usap-usapan pa din ang rapture na hindi naganap nung Sabado. Mukhang hindi ako mapalad na napili kaya nandito pa ako at nagsusulat para sa blog na ito. Ngayon pa lang ay nais ko nang humingi ng paumanhin sa mga makakabasa dahil hindi ko talaga forte ang pagsusulat. Kaya nga paborito ko ang Twitter eh.

Sabado. Taong bahay ako at walang malinaw na agenda para sa araw na yun. Pumasok ang tatay ko. Yung nanay ko naman nagsimba sa Batangas kasama yung mga dabarkads nya. Buti na lang tumawag yung kaibigan ko at kunin na daw namin yung tuna na pasalubong samin tatlong linggo na ang nakakaraan. Biglaan kasi paalis ang tuna keeper namin para sa kanyang tour sa Europa. Aabutan na ng rapture yung tuna sa bahay nila. Manood na lang daw muna kami ng sine habang naghihintay matapos sa school si tuna keeper. Napilitan akong maghalungkat ng alkansya para makaalis ng bahay. Hahaha.

Pagkakain ng tanghalian umalis na ako papuntang Robinsons Place Manila. Madaming tao, lalo na sa Midtown. Mukhang may cosplay event dahil daming taong naka-costume. Nakasabay ko pa nga si Ydda sa cr (tama ba spelling? basta yung kalaban ni Shaider na reyna) hehe... Parang wala naman silang pakialam tungkol sa mangyayaring rapture. Pero siguro kung yun na ang huling pagkakataon para maging paborito nilang karakter for one last time, e di go lang. Dun sila masaya e. Sabi nga walang basagan ng trip. Kasehodang naka-kimono ka at shocking pink ang buhok mo in the middle of the summer heat.

Dumating na rin yung friend ko at nanood na kami ng movie. Pagkatapos manood naisipan naming hanapin ang Serenitea dahil maaga pa naman bago imeet yung isa pa naming kaibigan. Nakakainis walang directory sa RP. O baka di ko lang nakita. Buti na lang dinala kami ng aming mga paa sa tamang direksyon. Medyo matagal din ang ginugol naming oras dito at tinawagan na kami para magkita na lang daw sa kanto ng Pedro Gil at Taft Avenue. Buti na lang nakasakay na kami dahil punuan pala ang mga bus papuntang Cavite pag rush hour kahit weekend.

Natapos ang araw ng Sabado na meron akong tuna goodies, nakakain ng gourmet na omelette at napanood si Johnny Depp. At higit sa lahat, nakarating ako sa bahay nang matiwasay at buo pa naman kaming mag-anak. Hindi na masama diba? :)

----------

Author: Rhoda

To Camping: May lakad ka teh?

2011-05-23T02:56:00.000-07:00

picture taken here

Magsisinungaling ako kung sasabihin kong hindi ako na-praning ng slight tungkol sa end of the world prophecy na ipinamalita ng bongga ng isang 89-year old, American radio broadcaster na si Harold Camping. Aniya mangyayari daw ito sa May 21, 2011. Well, I am happy to report that today is May 23, 2011 at mukha namang hindi ko pa iniiwan ang aking katawang lupa. I'm still alive, alert, awake, enthusiastic! Buhay na buhay pa ako! So are my loved ones, my friends, enemies, and countrymen. Ibig sabihin namali na naman yata ng computation si Camping, hindi natupad ang wish niyang mangyari.

Sa mga di pa nakakaalam, hinulaan ni Camping na magkakaroon daw ng "rapture" nitong nakaraang sabado. Ang siste kukunin ni lord ang mga bukod na pinagpalang nilalang parang i-save at iiwan naman dito ang mga not-so-like niyang people sa earth para humarap sa paghuhukom, scheduled in October. Yes, meron talagang schedule promise. Ayon sa aking pag-gugoogle, binase daw ni Camping ang propesisya niya sa bibliya. Hindi ko alam eksakto kung paano nya nagawa pero ang lolo nyo nag-compute ng kung anu-anong number na nakita nya sa bibliya. Out of those numbers, he therefore concluded katapusan na ng mundo... Say what?!

Gaya ng nasabi ko sa first paragraph, pangalawang hirit nya na to. First time siyang nanakot nung 1994 na sa awa naman ulit ng diyos eh hindi naman nagkatotoo. Eh ang lolo nyo hindi paaawat, hindi yata siya matatahimik hangga't di nagugunaw ang mundo kaya ayun, nag-compute na naman siya. This time, sigurado na daw siyang tama ang computation nya... or so he thought. Kita nyo naman, nandito pa din ako at nagagawa pang mag-blog.

Needless to say, naiirita ako. Ang hirap kayang matulog na bukas ang isang mata. Oo ako nang praning! In fact noong matulog ako ng bisperas ng "gunaw" ilang beses lang naman akong naalimpungatan and every time chine-check ko ang aking vital signs para lang masiguro kung buhay pa ba ako o isa nang kaluluwa.

Sa inis ko eto tuloy ang post ko sa fb:

"Seriously, why do some people want the world to end? Nagmamadali? May lakad kayo teh?"

Nasabi ko yan hindi dahil hormonal lang ako o hindi ako natirhan ng ulam pag-uwi ko sa bahay. Dala yan ng aking pagka-imbey sa mga taong tulad ni Camping na tila ang hobby sa buhay ay ang hulaan at ipamalita kung kailan magaganap in real life ang mga kagimbal-gimbal na eksena sa pelikulang 2012. Hindi siya nag-iisa, over the years, marami nang sumulpot na tulad niya. Curious kayo kung sinu-sino sila? Basahin nyo na lang dito.

Ako curious ako kung bakit... sa dinami-dami ng pwedeng gawin sa mundo ang napusuan pa nilang gawin ay ang manakot ng mga tao. Bakit nga ba gusto nilang magunaw ang mundo? Ano bang meron at kailangang magmadali?.Sawa na ba silang mabuhay? Marami ba silang kaaway? Baon ba sila sa utang? Wala ba silang family and friends? Nalolongkot at walang makausap? O hindi kaya...walang love life?

Wala lang, curious lang.

Sa awa naman ng diyos natapos ang May 21 na walang nangyayaring masama. Nagising ako sa mainit na panahon, nagawa ko pang mag-stroll sa SM San Lazaro, at kinagabihan nagkita pa kami ng best friend ko at nag-dinner pa kami ng isaw. In short napraning ako sa wala kasi natapos ang araw na wala namang nangyaring kakaiba.

So what's the lesson for the day? Wag tayong maging atribida at pangunahan ang diyos. Diba nakasulat na rin naman sa bible na kahit nga ang mga anghel pati si Jesus mismo eh hindi alam when it will all end, so bakit kailangan tayong magmaganda na i-predict ang katapusan? Really what's in a hurry?

Ang alam ko lang, ang importante ay ang patuloy tayong mabuhay, the best way we know how. Sa diyos lang tayo maniwala at magtiwala hindi sa kung sinong poncio pilato na bored sa buhay.

Sa ngayon bibili muna ako ng t-shirt na katulad ng nakapaskil sa taas kasi technically, I did survive the end of the world, well at least as far as Camping's prediction is concerned.

----------

Author: Marge

Weekend... Nag-abang ng Rapture, Sabay Tawa

2011-05-23T02:04:00.000-07:00

Rapture daw nung May 21, 2011…

Ang sabi nung matandang mama sa Internet, mawawala raw ang mga tao sa ibabaw ng lupa dahil lulutang na lang bigla ang mga kaluluwa sa langit para salubungin daw si Bro. Kung bigla naman daw nakita mo na lang ang sarili mo na nag-iisa o konti na lang yung tao sa paligid mo, kayo daw yung mga naiwan at maghihintay ng paghuhukom sa October.

Ewan ko kung sinong senglot ang nagsabi dun sa matanda tungkol sa pagkagunaw ng mundo pero siya ang naging laman ng mga usapan nung nakaraang weekend.

Nung mga panahon na yun, kasama ko yung wife ko saka yung anak ko sa bahay. Bad trip din dahil ang sahod namin ay delayed kaya nasa bahay lang. Nung naisipan kong pumunta ng Rockwell Powerplant para tignan kung may sahod na kami, lalo lang ako nainis dahil kulang ang pumasok sa ATM ko. Pansamantalang nawala sa isip ko yung Rapture na yun dahil gusto kong rapturin yung mga tao sa payroll dahil sa sablay na trabaho nila.

Pagkatapos kong makipaglaro sa anak ko, nawala ang inis ko sabay isip nanaman sa Rapture na yan. Ewan ko ba, bakit may mga tao na mas gugustuhin pa na maghasik ng takot sa ibang tao kesa mamuhay ng tahimik. Yung Harold Camping, yung matandang mama, tumanda na at lahat mukhang naniniwala pa rin yata na pag iniwan nyang nakabukas ang bintana nya sa gabi, darating si Peter Pan at dadalhin sya sa Neverland. Hindi ko alam kung nakalimutan nya ba na tumanda na pala siya kakaisip nung lecheng propesiya nya na sya lang naman ang may gustong mangyari. Natawa na lang tuloy ako nung mag-online sa Facebook at sangkatutak ang nag-status na "left behind" daw sila, habang ang iba ay nagtatanong kung nasaan na yung Rapture.

Pero naisip ko rin, kung sakali nga na nagkatotoo yung ka-abnormalan na sinabi nya, masaya ako dahil sa mga huling sandali ng buhay ko sa mundo, asawa’t anak ko ang kasama ko. Buong weekend na kasama ko ang dalawa sa pinaka-importanteng mga tao sa buhay ko. Na kahit hindi dumating yung hinayupak na ulan na hinihintay namin nang lumamig-lamig naman sa bahay, ayos lang dahil kaming tatlo ang magkakasama pagdating nung Rapture, kahit medyo kinky pa rin ang dating sa akin kapag naririnig ko.

----------

Author: Roland

Swerte

2011-05-19T06:11:00.000-07:00

Eto na ang pinakamaswerteng araw mo.

Excited kang bumangon mula sa higaan mo dahil ngayon ang flight mo papuntang Pransya. Halos di ka nga makatulog kagabi kasi first time mong makakapunta doon. Alas-nuebe palang ng umaga pero nag-agahan ka na, naligo, at nagbihis na kahit sa loob ng labing-dalawang oras ang biyahe.

Ikaw na ang excited.

Ngayon naman pagsusulat sa diary ang inaatupag mo. Sinabi mo ang mga saloobin mo tungkol sa nalalabi mong pag-alis. First time mong babiyahe sa Europa, yay! Kahit ikaw lang mag-isa ang bbiyahe eh ayos lang naman dahil imi-meet mo naman doon ang isang malapit mong kaibigan nung high school. Sige lang, sulat lang...

Habang nagsusulat ka kung gaano ka ka-excited tignan ang city lights ng Paris sa gabi, may biglang kumatok sa pintuan ng condo mo. Tapos ikaw naman, dahil mamaya pa naman yung flight mo, at dahil baka importante iyon, binuksan mo ang pinto.

Sa labas ng pintuan ay ang mama na naka-business attire. All black. Hindi kagwapuhan, pero hindi naman ganun kapangit. Hindi mo makita ang talagang hitsura niya kasi nakatungo siya. Hindi mo lubos maisip bakit merong bibisita na ganyan sayo eh hindi ka naman mayaman.

ANO BA SIYA, MANLILIGAW? Hindi rin. Ngayon mo lang siya nakita sa buong buhay mo. Ever.

STALKER? CON ARTIST? Wag kang mag-feeling. Hindi ka kagandahan. Lalong hindi ka artista. O hindi kaya siya ay kunektado sa media na nautusang i-Punk'd ka o Yari Ka?

Hindi kaya pinadala ito ng isang hari mula sa banyagang bansa upang sabihin na "Ikaw ang nawawalang anak ng Haring *insert name here* at Reynang *insert another name here* Matagal ka na nilang nais na makita, at bago sila pumanaw at magpaalam sa mundong ito, nais ka nilang masilayan habang hindi pa huli ang lahat."

Pero girl tama na ang pag-aassume, mauubos ang oras mo sa kakaisip. At siguro hindi siya titingin sa iyo hangga't di ka nagsasalita ng kahit ano.

Kaya tinanong mo siya, "Boss, ano po ba kailangan mo?"

Tumingin din siya sa iyo. Sa wakas.

Ay joke.

Nakatungo parin siya, sabay sabi, "Ikaw ba si Petra De Jesus?"

Bigla kang nanlamig habang sinabi niya ang pangalan mo. Malamig hindi dahil sa aircon ng kwarto mo. Ang presensiya nya ang nagpapalamig. At sa tinig ng kakaibang boses niya, ikaw ay kinilabutan. Malalim na nakakakilabot. Pati yung kadulu't duluhan ng buhok mo ay nanigas.

SHET. SINO KAYA SIYA?

"Ako nga po. Bakit po?" Sinagot mo naman siya kahit na maaaring kasabwat siya ng Mafia.

Hindi mo malaman kung sino itong taong kausap mo, kung saang planeta siya nagmula, at kung ano ang kanyang pakay sayo. Hindi kaya nanlilimos lang siya para sa isang pirasong tinapay at nagdamit lang siya ng ganyan para mukhang presentable?

Muli siyang nagsalita, "Petra, ikaw ay hindi matutuloy sa Pransya. Ikansela mo na lahat ng balak mong gawin. May mga nalalabi ka ring oras upang kausapin ang iyong mga minamahal sa buhay. Susunduin kita sa loob ng 48 oras."

Nanlamig ka nang narinig mo ang mga salitang iyon. Nagsisimula kang mamawis. Namutla ka. Hindi mo alam kung paano ka magre-react. Pero, ang mga bagay-bagay na bumabagabag sa iyo ay: bakit ba ganun ang boses niya? Hindi talaga kaaya-aya sa pandinig. Para ngang hindi boses ng isang tao ang boses niya. Nakakaloko naman itong taong ito, killjoy! Sino ba siya para---

Nawala na lang bigla ang kausap mo. Pagtingin mo ulit sa kanya eh wala na siya.

"Petra, ikaw ay hindi matutuloy sa Pransya. Ikansela mo na lahat ng balak mong gawin. May mga nalalabi ka ring oras upang kausapin ang iyong mga minamahal sa buhay. Susunduin kita sa loob ng 48 oras." Hindi mo lubos maisip ang mga sinabi niya. Hindi mo alam gagawin mo.

Totoo nga ba yung sinabi nung mamang iyon? Na hindi ka na makakapagpa-picture malapit sa Eiffel Tower, na hindi ka makakatikim ng genuine na bagels, at hindi ka makakapagbiyahe sa France at i-post ang mga litratong nakuha mo sa Facebook?

May napansin ka sa mama kanina. Ang dalawa niyang kamay ay nasa likod niya lamang, para bang meron siyang tinatago sa iyo. At parang may kumikinang dun sa bandang itaas ng ulo niya. Wala sa ulo niya yung kumikinang, pero meron siyang dala-dala na ayaw niyang ipahalata sa iyo.

Hindi mo malaman kung mapapagkatiwalaan mo itong mamang ito o hindi. Alam mong walang mga hidden video camera na umaaligid dahil mararamdaman mo naman kung meron eh. Walang mga black na van kung saan humahalakhak na parang walang bukas yung crew ng mga prank shows. Mukha rin namang wala siyang kasabwat na naka-suot din ng Amerikana na may dala-dalang mga baril at kung anu-ano pa.

Eto ang pinakamaswerteng araw mo.

----------

Author: Patti

First written on July 27, 2008
Revised on May 19, 2011

Sige ako na muna!

2011-05-18T18:51:00.000-07:00

Ang aking desk sa office

Hindi ko alam kung nagkakahiyaan o tinatamad lang ang mga kasama ko kaya wala pang nagpo-post sa kanila. Naisip ko, sige ako na! Baka sakaling pagkatapos nito may ma-inspire sa kanilang sumunod.

Ang topic ko ngayon ay tungkol sa "first," in tagalog, "una." Ito rin ang topic na binigay ko sa lima kasi unang post namin dito so maganda kung tungkol sa unang karanasan about anything, ang ise-share namin. O bago kayo ma-excite and sorry to disappoint, hindi sex ang tinutukoy ko dito (although pwede rin naman yun but I doubt may maglalakas-loob sa amin na magkukwento about that).

Ano nga bang magandang ikwento? Shet ang lakas ng loob ko magbigay ng topic yun pala di ako agad makakapag-isip ng sasabihin hahaha...

Okay sige eto na lang, kasalukuyan akong technical writer sa EMCI, isang knowledge process outsourcing (KPO) company. Para kaming BPO, ang kinaiba nito lang, ayon nga sa aming boss na kung tawagin namin ay Miss J, "We process knowledge." Sa mga hindi pa rin makaintindi pwede bang i-google nyo na lang, kakalerkey kayo! Joke, sige na nga share ko na lang ang definition ni wikipedia:

Knowledge Process Outsourcing (KPO) - is a form of outsourcing in which knowledge-related and information-related work is carried out by workers in a different company or by a subsidiary of the same organization, which may be in the same country or in an offshore location to save cost.

O ano gets ninyo na?

So anong kinalaman nito sa topic na first? Well, sa maniwala kayo't sa hindi, ito ang unang beses na nagkaroon ako ng trabaho na hindi dumaan sa referral or backer. In short, dumaan ako sa normal na proseso. Mula nang ako ay nagtapos ng kolehiyo noong 2002, nakapagtrabaho na ako sa limang magkakaibang kumpanya. Lahat ng iyan nakuha ko sa tulong ng aking mga kaibigan o kakilala. The jobs were either offered to me or referred to by these people.

Nag-apply ako sa internet via Jobstreet.com at naghintay ng tawag. Pagkatapos ng ilang linggo tinawagan ako para sa isang nakaka-internal hemmorhage at mala-nobelang exam na natapos ko pagkatapos ng pitong oras sans lunch. Naghintay ako ulit ng tawag nila, salamat sa diyos tumawag naman sila ulit para sa interview. Dalawang interviews sa isang araw ang aking pinagdaanan. Yung isa solo lang, by an HR personnel. Yung sumunod panel interview na with three interviewers.

Hindi pa natatapos ang araw pagkatapos ng job interview tinawagan na nila ako for a job offer. Ayos! Ang bilis ng proseso. Kaya isang buwan pagkatapos kong mag-resign sa nakaraan kong trabaho, may job na ulit ako, bongga!

Hindi ko sinasabing masama ang maghanap ng trabaho through referral, sa katunayan limang trabaho ang nakuha ko gamit ang paraang yan. Pero napagtanto ko na iba pala ang pakiramdam kapag ikaw mismo ang naghirap kunin ang trabaho mo, yung alam mong hindi ka umasa sa iba. Siguro dahil sa first time nangyari ito kaya nagkaroon ako ng sense of accomplishment. Basta kakaiba ang feeling. Ngayon masasabi ko na sa sarili ko na for once in my life naranasan kong paghirapang kunin ang isang trabaho. Nakatutuwang isiping kayang-kaya ko naman pala, in a way mas napataas nito ang kumpiyansa ko sa aking sarili.

Hindi ko alam kung may sense ba itong sinulat ko, kung wala isipin nyo na lang that i posted for the sake of posting. Para lang magkalaman na itong blog namin na ilang araw ko nang ginawa pero wala pa ding laman (LOL).

O sha, I'll see you next time peeps. Marge logging out.

----------
Author: Marge