Crappy Days

picture taken here

Things just turned out so bad that I had to endure shitty days all week. Even my weekend rolled around sad. Thank God it wrapped up quick.  I told myself so many times, “if it’s a rough time, bump it.” Well, that’s life and I’ve just got to take it—that shit and all. We all have some anyway. I don’t curse too often, but I’m giving myself a pass this time. So, f&^# it!

Kalbaryong dulot ni Falcon

picture taken here

Hindi pinalad ang Pilipinas na magkaroon ng winter, spring, summer, or fall (oopss... kinanta mo no? hehe...) kaya kada taon, dalawa lang ang problema naming mga pinoy, ang matusta sa ilalim ng araw o ang mag-swimming sa baha. Sa dalawang yan mas gusto ko ang tag-ulan dahil sa malamig na panahon. Ito lang yung time na pwedeng-pwede ako manatili sa aming house na hindi napupwersang bumangon as early as 9:00 a.m. Kapag tag-init kasi, para ka na ding nagpunta sa sauna pag mag-stay ka sa bahay namin. Yung feeling na parang iniihaw ng buhay!

Nga lang may perwisyo ding dala ang tag-ulan lalo na if we're talking about storms. Dahil sa geographical location ng Pilipinas, favorite lang naman itong daanan ng mga bagyo. Hindi na kagulat-gulat ang makakita ng baha at putikang mga kalsada, lumilipad na bubong, inaanod na mga sasakyan, instant in-house swimming pool sa bahay, at basang sisiw na commuters. 

Oh my! Mumu!

Source

Ghost Month daw ngayon ayon sa lunar calendar ng mga Chinese. Ito ang version nila ng Halloween kung ikukumpara sa Amerika. Tuwing sasapit daw ang buwan na to gumagala ang mga espiritu (o multo) ng mga namatay na tao para dalawin ang kanilang mga mahal sa buhay. Kasabay nito madaming pamahiin at kung anu anong kasabihan ang umiikot sa buwan na ito. Nagdiriwang pa nga sila ng Ghost Festival bilang pag-alala sa mga yumao.


Naniniwala ka ba sa multo? O kaya naman, namulto ka na ba?

My Weekend Fatherhood: A Postscript to Father’s Day

Since we first started this blog, I haven't really posted anything of worth, except for an old poem I scrambled to find from my old personal files. Call it dilly-dallying, insolence, idleness, or whatever. Get a thesaurus and look for the word lethargic and voila you find me at various forms.  That's how it was. For the past few weeks, my mind was in total clutter. I just can't write anything. I was stuck. My brain was like a washed up empty tin can swirling in a puddle. We've had a storm last week and for the absence of anything to blame, I charge this semi-brain cortex crisis to Typhoon Falcon. Maybe the cold weather just turned my brain into a frigid and inactive mass of grey cells or the furious rain caused an abnormal drought of ideas in the right side of my brain. I'm sure if mad scientists can make rats write, this theory can be proven and I'll be a good case study. Remember, you heard those from me first.  

Trip to SG

Noong nakaraang June 4, pumunta ako ng Singapore kasama ang aking pamilya. Ito ang kauna-unahang pagkakataon naming magbakasyon sa ibang bansa. Hindi ko alam kung ano talaga ang dahilan kung bakit bigla nalang nilang naisipang subukan ang ganoong klaseng bakasyon, pero sobrang pasasalamat ko sa mga magulang ko na nangyari ito. Nakita ko iyon bilang pagkakataon namin na makapag-bonding ulit.


Dahil si tatay lang naman ang frequent flyer sa aming apat sa pamilya, kaming tatlo ng aking nanay at kapatid ay excited sa pagsakay sa eroplano sa kauna-unahang pagkakataon, at di hamak na mas excited na makarating sa Isla Singapura.

60 Walang takot na sagot sa mga katanungan ni Papa Tom

Picture taken here

Anim kaming writers sa blog na ito yet mas iregular pa sa menstruation ang pagpo-post namin. Hahaha... sorry naman. Pero wag kayong mag-alala dahil pipilitin ko ulit ang fellow authors ko na magsulat sa susunod na linggo (I mean you Apo Athan hehehe...) 

In fairness to me ang tagal ko ding inisip kung ano ang aking magiging susunod na bonggang post. Bunga ng aking matinding pananaliksik gamit ang stumbleupon.com, ayun, nakahanap din ako ng pwedeng gamitin.

Since this blog is anything under the sun naman eh wag na kayong kumontra. Eto, sinagutan ko yung 60 out of 80 questions ni Tom Slatin. Hindi ko feel sagutan yung ibang tanong kaya 60 lang ang nakalagay dito. Sa mga gustong magminigandang tulad ko at gusto ring sumagot ng mga katanungan ni Papa Tom (feeling close hehehe...), you make pindot here.

O bago tayo abutan ng uwian, eto na ang aking walang takot na mga sagot sa mga tanong ni Papa Tom!

After Sandro

Pagkatapos manalasa ng bagyong Sandro at Songda, inaasahang may papasok ulit na bagyo sa Rhoda's Workarea of Responsibility (RhoWR). Tinatayang aabot ng milyun-milyon ang pinsala sa brain cell reserves ng ating mga kababayan. Matatandaang sa pagpasok ng buwan ay halos limang oras na tuloy tuloy ang pagbugso ng nakakalunod na impormasyon itong si Sandro sa loob ng mahigit isang linggo.

Ang Muling Pagkabuhay ni Canon

Sabado - May 21, 2011, itinuring ko ang araw na ito bilang isang ordinaryong araw. Samakatuwid, hindi ako nagpagoyo kay Harold Camping na katapusan na ng mundo ang araw na ito hindi tulad ng mga panatiko niyang nakarating pa sa Pilipinas para lang ipamalita ang di magandang balita. At dahil wapake ako sa prediksyon ni Camping, natuloy pa rin ang mga balak ko para sa araw na ito.

At ito ang aking kuwento:

Noong ika-anim ng Mayo, aksidenteng nagtampisaw sa tubig ang aking kamera nung kasagsagan ng ulan sa lalawigan ng Quezon dahil inabutan ng tubig dagat sa pampang noong kami'y naglangoy. Sabi ng aking tropa na nag-aaral ng potograpiya, tanggalin ko daw ang mga baterya at memory card at huwag ko munang buksan sa takot na mag-short circuit sa loob. Noong ika-14 ng Mayo, dinala ko ang mahiwagang camera sa Canon Service Center na di ko binuksan ng ilang araw upang ipatingin sa kanilang mga technician. Ayon sa kahera, ieestima muna ng mga technician kung magkano ang babayaran ko dahil "water damage" ang naranasan ng aking camera. Makalipas ang tatlong araw, tumawag ang taga Canon at sinabi na base sa estima, 12,000 piso ang dapat kong bayaran sa pagpapa-repair. Dahil di ko ma-take ang presyong ibinigay, sinabi ko na i-pull out ko na lang ang aking camera. Sinong tangang magpapagawa pa ng camera na yan? Sa isip-isip ko, bibili na lang ako ng bago.

At dahil pagsubok lang yan na kailangang labanan.

Storms Come in Raindrops for Paper Boats

Some rapid drops of rain

Picture taken here

Cruelly sank the paper boat
Behind the scene of the drift
A short but crisp leather whip
Mightily lashed at a fragile skin
The rain just won’t stop


A thunder cracked above the teary sky:
A body was shaken, a little voice cried
The paper boat cringed beneath
The broken shards of bloody rum
The wind blew hard, the angry sky howled
The muffled cries, heaves, and sighs drowned out


As raindrops cut through again like blades
The wet shred of paper boat flowed down the canal’s end
The tore up page loosened up, the bold words stared:
“Coming Storm Suspends Classes”
From drainage afar, more paper boats sailed
The sky just continued to bleed

----------

Author: Athan

Rapture Fun Day

Picture taken here

Usap-usapan pa din ang rapture na hindi naganap nung Sabado. Mukhang hindi ako mapalad na napili kaya nandito pa ako at nagsusulat para sa blog na ito. Ngayon pa lang ay nais ko nang humingi ng paumanhin sa mga makakabasa dahil hindi ko talaga forte ang pagsusulat. Kaya nga paborito ko ang Twitter eh.


Sabado. Taong bahay ako at walang malinaw na agenda para sa araw na yun. Pumasok ang tatay ko. Yung nanay ko naman nagsimba sa Batangas kasama yung mga dabarkads nya. Buti na lang tumawag yung kaibigan ko at kunin na daw namin yung tuna na pasalubong samin tatlong linggo na ang nakakaraan. Biglaan kasi paalis ang tuna keeper namin para sa kanyang tour sa Europa. Aabutan na ng rapture yung tuna sa bahay nila. Manood na lang daw muna kami ng sine habang naghihintay matapos sa school si tuna keeper. Napilitan akong maghalungkat ng alkansya para makaalis ng bahay. Hahaha.